Zondagmiddag (Poëzie Fotografie)
Geen zonnestraal beschijnt de lege bomen
De dunne takken wiegen in de wind
De lucht is grauw alsof er regen gaat komen
Aan de overkant van de straat voor 't hoge raam
Staat een kind en wiegt haar pop zoals moeder 't doet
En verderop niet ver van 't einde van de straat
Een verdrietige vrouw met een bleke toet
Die met een triest gebaar haar tranen wegvegen laat
Zwaait naar de man die met zware koffers het huis uit gaat
Alles is stil , en in de stilte zie ik de rode daken
Voel het vuur door aders stromen dat 't bloed doet ontwaken
Terwijl ik op deze rustige zondagmiddag nadenk over 't leven
Zo kort de tijd op d' aard aan ons gegeven om zonder te beven
In vrijheid te leven van al 't mooie door God ons gegeven